Er zijn rituelen waarover je leest in boeken, rituelen die je leert van anderen, rituelen die je zelf creëert. Maar er zijn ook rituelen in geluid, klankwerelden die verhalen vertellen – over onze tijd, over verlies, over ontmoetingen met het onbekende. In Maya Fridmans nieuwste album, getiteld Ordo Ritualis, verzamelde ze een aantal van deze muzikale rituelen, gecreëerd door componisten als Missy Mazzoli, Bryce Dessner, Martijn Padding, Fjóla Evans, Kaveh Vares en Heather Pinkham.
Over Maya Fridman
Muzikante, medium, priesteres. Voor Maya Fridman (1989) betekenen deze woorden vrijwel hetzelfde. Muziek is magie, gelooft ze. En als performer neemt ze haar publiek graag mee naar die andere, magische wereld. Zo maakt ze van elk concert een bijna religieus ritueel.
Bij nader inzien zijn er twee Maya’s. De klassieke Maya studeerde cello in Rusland en Nederland. Ze won in 2019 de Dutch Classical Talent Award, een betrouwbare graadmeter voor muzikaal meesterschap. Hier was een celliste die meer in haar mars had dan het conventionele repertoire. Ze kreeg een residentie aangeboden in de Utrechtse concertzaal TivoliVredenburg. Ook de festivals Gaudeamus en November Music gaven haar de vrije hand. Ze speelde cello en zong, mompelde en schreeuwde, stak kaarsen aan en riep geuren op.
En langzamerhand ontstond er een tweede Maya: het alternatieve. Als singer-songwriter schrijft ze haar eigen teksten en muziek. In 2023 verscheen haar eerste alternatieve album, The Power of Indifference, op haar eigen label TRPTK. Luister hoe ze door verre muzikale gebieden zwerft, van elektronisch tot gothic en pop. Luister hoe ze teksten fluistert als in een koortsdroom. Vraag haar die alternatieve wereld te beschrijven en ze zegt: ‘donker…’
Alles komt samen met Maya Fridman. Muzikante, medium, priesteres.