In 2026 viert Uitgast Festival zijn 25ste editie.
Wat ooit begon als een bijzonder initiatief in Lelystad, is uitgegroeid tot een geliefde traditie voor muziek- en natuurliefhebbers uit Flevoland en ver daarbuiten.
Op zaterdag 29 augustus en zondag 30 augustus vieren we deze jubileumeditie samen in Natuurpark Lelystad.
Uitgast Festival is al 25 jaar een plek waar muziek, natuur en ontmoeting samenkomen. In het hart van Natuurpark Lelystad genieten bezoekers van optredens op hoog niveau in een ontspannen en groene omgeving. Gratis toegankelijk, laagdrempelig en voor jong en oud: dat is Uitgast.
Heb jij een mooie herinnering aan Uitgast? Deel jouw foto’s en herineringen met ons via communicatie@uitgast.nl
In de beginjaren was er nog weerstand tegen het idee van muziek in het Natuurpark. Zou dat niet te veel lawaai geven? Paste zo’n festival wel in deze bijzondere omgeving? Tijdens een van de eerste edities stond er een bijzonder optreden op het programma met moderne muziek van Luciano Berio. Anneke Leeuwe-Tak herinnert zich nog goed hoe spannend dat moment was. Zou het publiek komen? En hoe zou de natuur reageren op deze muziek? Toen de zangeres begon, cirkelden er ooievaars boven het podium. In plaats van weg te vliegen, bleven ze juist in de buurt. Voor Anneke was dat een prachtig beeld: als zelfs de ooievaars bleven luisteren, dan hoorde deze muziek blijkbaar écht thuis in het park. Het moment laat precies zien waar Uitgast voor staat: muziek die niet tegenover de natuur staat, maar ermee samenvalt.
Tijdens mijn allereerste Uitgast, alweer heel wat jaren geleden, speelde het Amatis Piano Trio toen de lucht ineens openbrak. Het begon keihard te regenen. Het viel werkelijk met bakken uit de hemel. De musici zaten als enigen droog onder een afdak en speelden dapper door, terwijl ze geschrokken naar het publiek keken. Dat publiek sprong massaal op en rende weg. Binnen een minuut was het veld leeg. De musici keken elkaar wat hopeloos aan. Zelf kreeg ik ondertussen bijna een beroerte. Maar terwijl zij toch gewoon doorspeelden, kwamen de eerste bezoekers alweer terug richting het podium. Eerst een paar. Toen steeds meer. En na een minuut of vijf zat het veld weer helemaal vol. Wat bleek? Iedereen was zijn paraplu gaan halen. Daar zat het publiek weer: met poncho’s, paraplu’s en regenjassen, luisterend alsof er niets was gebeurd. Naast me zei iemand: “Het publiek van Uitgast is het allertrouwste publiek.” Ik kon hem geen ongelijk geven. Na afloop waren ook de musici het daarmee eens. Zij hadden nog nooit zoiets meegemaakt.
